از آنان را ، در خانهء خود ، چون فرزندى دلبند نگاهدارى كنيم تا بار معاش خانوادهء تو ، بدين گونه سبك تر شود . ابيطالب ، كه راحت و آسايش فرزندانش را بيش از هر چيز مى خواست ، موافقت كرد . تنها يكى از فرزندان خو - عقيل - را در خانهء خويش نگه داشت و سه فرزند ديگر را به آن سه تن سپرد : طالب را عباس به خانه خود برد ، جعفر را حمزه تحت تكفل خويش قرار داد وعلى براى پسر عم مكرم خويش محمد ( صلى الله عليه وآله ) باقى ماند . در چگونگى راز و رمز اين انتخاب شگرف و شگفت ، بعدها رسول خدا ، چنين فرمود : من در ميان فرزندان ابيطالب ، فردى را انتخاب كردم ، كه خداوند او را بر من برگزيده بود . ( 1 ) از آن تاريخ ، على به خانهء محمد ( صلى الله عليه وآله ) رفت ، و تعليم و تربيت و توجيه و ارشاد فكرى و جسمى و معنوى او ، تحت اختيار رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) قرار گرفت : آرى ، بدين گونه ، مربى عاليقدر بشريت و معلم بزرگ و بزرگوار انسانيت ، على ( عليه السلام ) را تحت نظر و تربيت خويش قرار داد و دقايق خلقت ، و اسرار آفرينش را در هر لحظه و فرصت در اختيار او نهاد . اين ارشاد و توجيه ، از آغاز طفوليت شروع شد و تا سر حد كمال ادامه يافت . تا بدانجا كه سرانجام ، نمونه اى كامل و ارزنده از مكتب عالى تربيتى رسالت پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) بيرون آمد و نمونه و نمودار و نمايشگر تربيت مربى عاليقدر خود ، در تاريخ حيات بشر گرديد . بر اين اساس بود كه در آغاز اين فصل ، گفتيم كه دو مرحلهء زندگى على ( عليه السلام ) از ولادت تا كودكى و نوجوانى و بالندگى چنان بهم پيوسته اند كه گويى تداوم منطقى و تغيير ناپذير و ثابت و مستحكم يكديگر بوده و هستند . خصوصيات روحى و معنوى على ( عليه السلام ) نخستين امام شيعيان ، نهال پر طراوتى بود كه از دو سرچشمه آب شد بالندگى گرفت و بار و بر داد ، و به درختى تناور و سايه گستر مبدل گرديد كه سايه اش ، آفاق جهان را در نورديده . و اين دو سرچشمه ، نخست ، سرچشمهء لطف الهى بود كه او را از

--> 1 . سيرة المصطفى هاشم معروف الحسنى ، ص 81 .